Tekst & Muziek: Bart van Geleuken
Nêmùs begrieëptj de pien, met heur aan zien zi-j,
Onbereikbaar, ze ès neet mieër heej;
Met momênte soms goot, mèr mieëstàl neet ècht.
Steeds verder vervrieëmtj, ut gieët echt slècht
hae telj de daag det zeuj ‘ m toch wieër herkintj
Vör altieed zien vraw, wat un ânger auch vingtj.
Ciêvertj zich zelluf weg, alle aandacht vör heur
De zùrig, de pien, de dage zwaorder en zônger klueër
Dich neet dich
Neet dich
Mer êmus ângers
Ut drieëftj dich steeds mieër e-weg
Van weem desse woors
Dich neet dich
Bùs êmus ângers
Wannieër keumptj ut momênt van laote gaon
Acceptieërtj hae ut lot, dèt ut neet langer mieër gieët
Keumptj ut bessef: nôw èsj de tieëd
Gein onvermoge, gein zwaktje bod
Mer sjuust de kracht, um nôw te keeze, det ès now goot
Vör waat ut beste ès vör allebei
Zônger heur te verleeze, nog steeds aan zien zi-j
Met hieël zien hèrt blieëftj hae heur trâw
Vör heur es hae unne vrieëmdje, ……. en zônger beraw
Hae kindj ze toch neet laote gaon
De Leefdje es zoeë stêrk
De herinnering blieëftj aan dich as mien vraw